همین کافی است برای آتش گرفتن ، که بگویی گور پدر هرچه تحصیلات آکادمیک است ؛ تخیل می کنی که بله ، می روم تولیدات وسایل مختص چپ دستان می زنم ؛ نه فقط قیچی و انبر دستی و درباز کن ( که فقط خدا می داند چقدر دلت لک زده برای باز کردن در کنسرو بدون ژانگولر ) تولید می کنی که حتی می روی سراغ تولید وسایلی مخصوص تر ؛ می روی سراغ تولید ویالون برای چپ دست ها . به درک که در ارکستر ها چشم چپ ویالون زن های راست دست و چشم راست ویالون زن های چپ دست کور می شود . می توانند این دو گروه را جدا از هم بنشانند ؛ راست ها جدا ، چپ ها جدا . به هر حال از دست گرفتن چیزی به ظرافت آرشه با دستی که توانایی گرفتن بیل از ظریف ترین کار های آن هست که بهتر است ...

... خلاصه با این افکار حالت کمی جا می آید . یادت می افتد برای شام هنوز چیزی درست نکردی ، می روی سراغ غذا درست کردن ؛ پیاز را که سرخ کردی می خواهی که رب را هم بریزی که می فهمی رب تمام شده !!

و تو میمانی و قوطی رب پلمپ و آتشی که دوباره جان می گیرد ...